بررسی مضمون پیری و جوانی در شعر رودکی سمرقندی

نویسندگان

  • غلامعباس مرادپور دانشجوی دکتری ،گروه زبان وادبیات فارسی، واحد سیرجان، دانشگاه آزاد اسلامی، ایران. نویسنده https://orcid.org/0000-0003-4318-7760
  • غلام عباس ذاکری گروه زبان وادبیات فارسی، واحد سیرجان، دانشگاه آزاداسلامی، سیرجان، ایران. https://orcid.org/0009-0002-5546-7225
  • فروزان حق شناس گتابی گروه زبان وادبیات فارسی، واحد سیرجان، دانشگاه آزاد اسلامی، ایران. نویسنده https://orcid.org/0000-0002-7406-5646

کلمات کلیدی:

رودکی سمرقندی؛ پیری و جوانی؛ سبک خراسانی؛ صور خیال, مؤلفه‌های پیری

چکیده

رودکی سمرقندی، نخستین شاعر بزرگ زبان فارسی دری و بنیان‌گذار سبک خراسانی، در میان ابیات بازمانده از دیوان خود تصویری غنی، عینی و چندلایه از پدیده‌ی پیری به دست داده است. با آنکه پژوهش‌های پیشین این قصیده را از منظرهایی چون گفتمان‌شناسی، سبک‌شناسی و مطالعه‌ی تطبیقی با اندیشه‌ی خیامی بررسی کرده‌اند، استخراج و دسته‌بندی نظام‌مند مؤلفه‌های تشکیل‌دهنده‌ی مضمون پیری در کلیت دیوان رودکی کمتر مورد توجه بوده است. پژوهش حاضر با روشی توصیفی-تحلیلی و بر پایه‌ی مطالعه‌ی اسنادی- کتابخانه‌ای، می‌کوشد این خلأ را پر کند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد مؤلفه‌های پیری در شعر رودکی را می‌توان در چهار محور کلی جای داد: نشانه‌های جسمانی (از‌جمله ریزش دندان، خمیدگی قامت، سپیدی مو، ضعف بینایی و افول حس)، پیامدهای ذهنی- روانی (کندی طبع، سخت‌شدن دل، کاهش نشاط)، پیامدهای عاطفی- اجتماعی و اقتصادی (از دست دادن معشوق، ثروت و منزلت درباری)، و نگرش فلسفی- کیهان‌شناختی (تناوب جهان، جبر الهی). بررسی صور خیال به‌کاررفته نیز نشان می‌دهد استعاره‌ی «سرو و درونه» و ترکیب نمادین «عصا و انبان» از محوری‌ترین شگردهای بلاغی رودکی در بازنمایی پیری‌اند. رویکرد کلی او به این پدیده، به‌رغم آرزوی گریز از آن، در نهایت پذیرشی تلخ و توأم با حسرت است، نه اعتراضی خشم‌آلود؛ ویژگی‌ای که با جایگاه او به‌عنوان بنیان‌گذار سبک خراسانی و راوی صادق تجربه‌ی زیسته همخوان است.

دانلودها

دسترسی به دانلود اطلاعات مقدور نیست.

مراجع

1. Shamisa S. Stylistics of Poetry. 4th ed. Tehran: Mitra; 2009.

2. Safa Z. History of Literature in Iran. Tehran: University of Tehran Press; 1976.

3. Parsanasab M. Sociology of Persian Literature. Tehran: SAMT; 1991.

4. Forouzanfar Ba-Z. Speech and Speakers. Tehran: Zavvar; 2008.

5. Owfi Sa-DM. Lubab al-Albab. Tehran: Elmi; 1956.

6. Gholamrezaei M. Stylistics of Persian Poetry from Rudaki to Shamlu. Tehran: Jami; 1998.

7. Rudaki Samarqandi JfiM. Divan of Rudaki. Tehran: Qatreh; 1987.

8. Zarrinkoub A. With the Caravan of Hullah. 5th ed. Tehran: Javidan; 1983.

9. Hakemi E. A Study of Iranian Lyric Literature and Types of Lyric Poetry. Tehran: University of Tehran Press; 1998.

10. Yousefi G. The Bright Spring. 3rd ed. Tehran: Elmi; 2009.

11. Eslami Nodoushan MA. From Rudaki to Bahar. Tehran: Naghmeh-ye Zendegi; 2013.

12. Mobaraki M. The Best Title for a Qasida by Rudaki from the Perspective of Discourse Analysis. Linguistics and Khorasan Dialects. 2016;8(14):163-81.

13. Modarreszadeh A. Stylistic Readings of Rudaki's 'Dandan' Qasida and Its Influence on Persian Literature. Persian Literature. 2011;7(29):98-116.

14. Nasr Esfahani MR, Rakhshandemand AS. Rudaki and Omar Khayyam. Textual Studies of Persian Literature. 2009;1(2):67-88.

دانلود

گاه‌شمار انتشار

چاپ شده
ارسال
بازنگری
پذیرش

شماره

نوع مقاله

مقالات

ارجاع به مقاله

مرادپور غ. .، ذاکری غ. ع.، و حق شناس گتابی ف. . (1405). بررسی مضمون پیری و جوانی در شعر رودکی سمرقندی. گنجینه زبان و ادبیات فارسی، 1-23. https://jtpll.com/index.php/jtpll/article/view/516

مقالات بیشتر خوانده شده از همین نویسنده

مقالات مشابه

121-130 از 281

همچنین برای این مقاله می‌توانید شروع جستجوی پیشرفته مقالات مشابه.