Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 در دست انتشار 1406 08 01 Nonverbal Communication in the Ghazals of Attar of Nishapur ارتباط غیرکلامی در غزلیات عطار نیشابوری 1 14 FA معصومه رضایی سراجی گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد گرگان، دانشگاه آزاد اسلامی، گرگان، ایران. صفا تسلیمی گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد گرگان، دانشگاه آزاداسلامی، گرگان، ایران. زهره عرب گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد گرگان، دانشگاه آزاداسلامی، گرگان، ایران. Journal Article 1405 04 06 <p>Persian mystical literature constitutes a profound medium for reflecting inner states and intuitive perceptions that conventional and everyday language is often constrained and inadequate in conveying fully. Attar of Nishapur is one of the most prominent pioneers of Persian mystical poetry, whose ghazals are replete with emotional manifestations and experiences of inward spiritual wayfaring. The present study aims to identify, classify, and conduct a semiotic analysis of the components of nonverbal communication in the ghazals of Attar of Nishapur. This fundamental research employs a descriptive-analytical method based on library research and documentary analysis. The theoretical framework of the study is grounded in an integration of layered semiotics, drawing on Barthes and Peirce, with theories of nonverbal acts, including visual communication, kinesics, vocal-paralinguistic signs, and silence. The findings indicate that nonverbal signs in Attar’s ghazals are not merely decorative elements or simple poetic images; rather, within the signifying system of his poetry, they function as indexical and symbolic signs. Through the deployment of body language—such as tears, the bending of the body, changes in facial complexion, the casting down of the head, and dance—nonverbal vocal signs such as sighing and lamentation, and acts of silence and closing the eyes, Attar realizes three fundamental functions: representing the inadequacy of verbal language in articulating the sacred, negating the wayfarer’s egohood, and expressing intuitive disclosure and mystical bewilderment. The results demonstrate that nonverbal communication in Attar’s ghazals operates as a semiotic mechanism through which the body of the mystical wayfarer becomes a text signifying the transcendent meanings of the mystical path.</p> <p>ادبیات عرفانی فارسی، بستری ژرف برای بازتاب حالات باطنی و دریافت‌های شهودی است که زبان هنجار و روزمره در انتقال تام آن‌ها دچار تنگی و معذوریت می‌شود. عطار نیشابوری از برجسته‌ترین پیشگامان شعر عرفانی است که غزلیاتش سرشار از بارقه‌های عاطفی و سلوک باطنی است. هدف پژوهش حاضر، شناسایی، طبقه‌بندی و تحلیل نشانه‌شناختی مؤلفه‌های ارتباط غیرکلامی در غزلیات عطار نیشابوری است. روش تحقیق بنیادین، از نوع توصیفی-تحلیلی با تکیه بر ابزار کتابخانه‌ای و سندکاوی است. چارچوب نظری این مقاله بر تلفیق مبانی نشانه‌شناسی لایه‌ای (بارت و پیرس) و نظریه‌های کنش‌های غیرکلامی (ارتباط دیداری، کینه‌سیک، نشانه‌های آوایی-فرازبان، و سکوت) استوار است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد نشانه‌های غیرکلامی در غزلیات عطار صرفاً عناصر تزئینی یا صور خیال ساده نیستند، بلکه در نظام دلالتی شعر به عنوان نشانه‌های نمایه‌ای و نمادین عمل می‌کنند. عطار با به‌کارگیری زبان بدن (اشک، خمیدن قامت، تغییر رنگ چهره، سراندازی و رقص)، نشانه‌های صوتی فاقد کلام (آه و فغان) و کنش سکوت و بستن دیدگان، سه کارکرد بنیادین بازنمایی عجز کلام در تبیین امر قدسی، نفی انانیت سالک و کشف شهودی و حیرت را محقق ساخته است. نتایج حاکی از آن است که ارتباط غیرکلامی در غزلیات عطار، سازوکاری نشانه‌ای است که در آن بدن سالک، متنی دال بر مدلول‌های متعالی سلوک عرفانی می‌شود.</p> https://jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/560/346