Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 3 بهار 1404 1404 03 01 The Image of Imam Ali (PBUH) in the Poetry of Muhammad Husayn Al Yasin and Mohammad-Hossein Shahriar: A Comparative Study تصویر امام علی (ع) در شعر محمدحسین آل‌یاسین و محمدحسین شهریار مطالعه‌ای تطبیقی 1 27 FA عباس عدنان عباس المرزوک دانشجوى دكترى زبان و ادبيات عرب ؛ دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، گروه زبان و ادبیات عربی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران ابوالفضل علی رضایی دانشيار، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، گروه زبان و ادبیات عربی دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. طاهره حیدری استاديار، دانشكده ادبيات و علوم انساني؛ دانشگاه شهيد بهشتي، گروه زبان و ادبيات عربي، طهران: ايران،. Journal Article 1403 12 15 <p>The image of Imam Ali (PBUH) in contemporary Arabic poetry differs from his representation in Persian poetry in a manner that transcends linguistic boundaries and extends to the very mode of poetic conceptualization. This study seeks to elucidate this distinction through a comparative analysis of the Alid odes of Muhammad Husayn Al Yasin and Mohammad-Hossein Shahriar’s poem “Monajat” (“Supplication”). The study employs a descriptive-analytical and comparative approach, and its corpus is drawn from primary sources: the two poems “Ali” and “Ali Aydan” (“Ali Again”) from the collection Al-ʿAhd al-Thalith (The Third Covenant), the poem “Fi Dhikra Ali” (“In Memory of Ali”) from the second volume of Diwan Al Yasin, and fifteen couplets from Shahriar’s “Monajat” in Kolliyat-e Shahriar (The Complete Works of Shahriar). The findings demonstrate that Shahriar constructs the image of Imam Ali within the devotional mode of supplication, regarding the Imam as an intermediary between the servant and God and drawing his imagery from such semantic fields as the sky, birds, shadow, and clouds. Al Yasin, by contrast, constructs the image within the modes of elegy and historical commemoration, representing the Imam as a root extending through lineage and history, while deriving his poetic lexicon primarily from the semantic fields of water, vegetation, and genealogy. The analysis further reveals that the Persian poet symbolically elevates himself toward the presence of the praised figure and concludes the poem by invoking his own name, whereas the Arab poet brings the sacred presence into his own household, where the image of Imam Ali becomes intertwined with that of his namesake descendant.</p> <p>تصویر امام علی (ع) در شعر معاصر عربی با تصویر او در شعر فارسی تفاوتی دارد که از مرز زبان می‌گذرد و به شیوۀ تصوّر می‌رسد؛ این پژوهش می‌کوشد آن را با موازنه‌ای میان قصاید علوی محمدحسین آل‌یاسین و قصیدۀ «مناجات» محمدحسین شهریار نشان دهد. روش کار توصیفی ـ تحلیلی و موازنه‌ای است و پیکرۀ آن از منابع اصلی فراهم آمده است: دو قصیدۀ «علی» و «علی أیضاً» از دیوان «العهد الثالث»، قصیدۀ «فی ذکری علی» از جلد دوم «دیوان آل یاسین»، و پانزده بیت «مناجات» از «کلیات شهریار». یافته‌ها نشان می‌دهد که شهریار تصویر را بر مقام مناجات بنا می‌کند، امام را واسطۀ میان بنده و خدا می‌شمارد و واژگان خود را از آسمان و پرنده و سایه و ابر برمی‌گیرد؛ حال آنکه آل‌یاسین تصویر را بر مقام رثا و تاریخ‌گویی استوار می‌سازد، امام را ریشه‌ای می‌بیند که در نسب و تاریخ امتداد می‌یابد و واژگانش را از آب و گیاه و نسب می‌گیرد. همچنین روشن شد که شاعر فارسی خود را تا محضر ممدوح بالا می‌برد و قصیده را با نام خویش می‌بندد، و شاعر عربی امر قدسی را به خانۀ خود فرود می‌آورد، آنجا که تصویر امام را با تصویر نوادۀ هم‌نام او درمی‌آمیزد.</p>