Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 در دست انتشار 1406 12 01 A Sociological Reading of Alireza Seifoddini’s Novel Kham through Lucien Goldmann’s Genetic Structuralism خوانش جامعه ‌شناختی رمان «خَم» علیرضا سیف ‌الدینی با رویکرد ساختارگرایی تکوینی لوسین گلدمن 1 13 FA میترا داور دانشجوی دکتری ،گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران مرکزی ، دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران، ایران. تراب جنگی قهرمان گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. علی شهسواری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران مرکزی ، دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران، ایران Journal Article 1405 01 05 <p>Alireza Seifoddini’s novel Kham (1985) is one of the notable examples of philosophical and social fiction produced in the post-Revolutionary period, presenting a reflection of the consciousness of a defeated intellectual. In this work, the author adopts an introspective and metaphorical perspective to portray the relationship among the human being, faith, and history within a dreamlike and uncanny atmosphere. Drawing on Lucien Goldmann’s theory of genetic structuralism, the present study seeks to demonstrate how Kham, at the linguistic, narrative, and social levels, exhibits a structural homology with the external structure of Iran’s intellectual milieu during the 1980s. At the linguistic level, dense and symbolic vocabulary reflects an enclosed and constrained mentality; at the narrative level, fragmentation and philosophical reflections signify the stagnation of collective consciousness; and at the social level, the impasse of ideals is reproduced within the closed structure of society. The findings indicate that Kham is not merely an expression of individual experience, but rather the crystallization of the collective worldview of a generation that, in its search for meaning and freedom, retreated into silence and inwardness. The study concludes that the breakdown of narrative in this novel reflects the historical failure of intellectualism in contemporary Iran.</p> <p>رمان خَم نوشتهی علیرضا سیف ‌الدینی (۱۳۶۴) یکی از نمونه ‌های شاخص در میان رمان‌های فلسفی و اجتماعی پس از انقلاب است که بازتابی از ذهن روشنفکریِ شکست ‌خورده را به نمایش می ‌گذارد. در این اثر، نویسنده با نگاهی درون‌گرا و استعاری، رابطهی انسان، ایمان، و تاریخ را در فضایی وهم ‌گونه ترسیم می ‌کند. مقالهی حاضر با بهره ‌گیری از نظریهی ساختارگرایی تکوینی لوسین گلدمن، در پی آن است که نشان دهد چگونه رمان خَم در سه سطح زبانی، روایی و اجتماعی با ساختار بیرونی جامعهی روشنفکری دههی شصت ایران هم ‌ساخت است. در سطح زبان، واژه ‌های سنگین و نمادین بازتاب ذهنیتی فروبسته ‌اند؛ در سطح روایت، گسست و تأمل‌های فلسفی نشانهی درجا زدن آگاهی جمعی است؛ و در سطح اجتماعی، بن ‌بست آرمان‌ها در ساختار بستهی جامعه تکرار می ‌شود. یافته ‌ها نشان می ‌دهد که خَم صرفاً بیان فردی نیست، بلکه تبلور جهان ‌بینی جمعی نسلی است که در جستجوی معنا و آزادی، به سکوت و درون‌گرایی پناه برده است. نتیجهی پژوهش نشان می ‌دهد که شکست روایت در این رمان، انعکاس شکست تاریخی روشنفکری در ایران معاصر است.</p> https://jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/477/286