Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 در دست انتشار 1406 10 01 A Comparative Study of Allegory and Its Functions in the Poetry of Mirza Habib Khorasani and Rahi Mo‘ayyeri مطالعه تطبیقی تمثیل و کارکردهای آن در شعر میرزا حبیب خراسانی و رهی معیری 1 19 FA سعیده ساکی انتظامی گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد خرم آباد، دانشگاه آزاد اسلامي، خرم آباد، ايران سعیده نیازی گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد خرم آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، خرم آباد، ایران Journal Article 1405 01 05 <p>The present study conducts a comparative examination of allegory and its functions in the poetry of Mirza Habib Khorasani and Rahi Mo‘ayyeri. It seeks to identify the various types of allegory and investigate the similarities and differences between the two poets’ allegorical techniques in terms of structure, imagery, and the communication of ideas. This fundamental research was conducted using a descriptive-analytical method. The data were collected through library research and systematic note-taking from the collected poems of the two poets. The findings indicate that allegory in Mirza Habib Khorasani’s poetry is predominantly constructed through compound similes in which intelligible concepts are likened to sensible images. Its two principal functions are imagistic allegory and ideational allegory. By employing Qur’anic figures, religious symbols, and mystical elements, he allegorically represents concepts such as reason, love, the soul, and wisdom. In contrast, Rahi Mo‘ayyeri primarily exploits the rhetorical capacities of the equational style. Through natural elements and romantic experiences, he not only creates poetic images but also expresses ethical, humanistic, and emotional ideas. The results demonstrate that, although both poets employ allegory to concretize abstract concepts, differences in their worldviews and modes of expression have produced two distinct patterns of allegorical composition. In Mirza Habib Khorasani’s poetry, allegory mainly serves a mystical and idea-oriented function, whereas in Rahi Mo‘ayyeri’s poetry, the equational style constitutes the principal mode of allegorical expression and provides a framework for integrating imagery and thought.</p> <p>پژوهش حاضر با هدف مطالعه تطبیقی تمثیل و کارکردهای آن در شعر میرزا حبیب خراسانی و رهی معیری انجام شده است تا ضمن شناسایی انواع تمثیل، شباهت‌ها و تفاوت‌های شیوه تمثیل‌پردازی این دو شاعر را از منظر ساختار، تصویرسازی و انتقال اندیشه بررسی کند. این پژوهش از نوع بنیادی و با روش توصیفی ـ تحلیلی انجام شده و داده‌های آن به شیوه کتابخانه‌ای و از طریق فیش‌برداری از دیوان دو شاعر گردآوری شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که در شعر میرزا حبیب خراسانی، تمثیل بیشتر بر پایه تشبیه معقول به محسوس مرکب شکل گرفته و دو کارکرد اصلی آن، تمثیل تصویری و تمثیل اندیشه‌ای است. وی با بهره‌گیری از شخصیت‌های قرآنی، نمادهای دینی و عناصر عرفانی، مفاهیمی چون عقل، عشق، جان و خرد را به شیوه‌ای تمثیلی بازنمایی کرده است. در مقابل، رهی معیری بیش از هر چیز از ظرفیت‌های اسلوب معادله بهره گرفته و با استفاده از عناصر طبیعت و تجربه‌های عاشقانه، افزون بر خلق تصویرهای شاعرانه، به بیان اندیشه‌های اخلاقی، انسانی و عاطفی پرداخته است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که با وجود اشتراک هر دو شاعر در بهره‌گیری از تمثیل برای عینی‌سازی مفاهیم ذهنی، تفاوت در جهان‌بینی و شیوه بیان، موجب شکل‌گیری دو الگوی متمایز در تمثیل‌پردازی شده است؛ به‌گونه‌ای که تمثیل در شعر میرزا حبیب خراسانی عمدتاً کارکردی عرفانی و اندیشه‌محور دارد، در حالی که در شعر رهی معیری، اسلوب معادله مهم‌ترین شیوه تمثیل‌پردازی و بستری برای تلفیق تصویر و اندیشه است.</p> https://jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/469/294