Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 در دست انتشار 1406 10 01 An Analysis of the Intertextual Functions of Shahnameh Allusions in the Poetry of Mujir al-Din Baylaqani تحليل کارکرد‌های بینامتنی تلمیحات شاهنامه‌ای در اشعار مجیرالدین بیلقانی 1 11 FA سیده فاطمه توکلی دانشجوی دکتری، گروه زبان و ادبیات فارسی ، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. تراب جنگی قهرمان گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. احمد خیالی خطیبی گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article 1405 01 05 <p>Allusion is one of the most important rhetorical devices in Persian poetry, reaching the height of its artistic functionality during the twelfth century. One of the foundational texts in the formation of mythological allusions is Ferdowsi’s Shahnameh, which provided a rich reservoir of symbolic capital for subsequent poets. Employing a descriptive–analytical approach and drawing on the theoretical frameworks of intertextuality and the discourse analysis of power, the present study examines the functions of Shahnameh allusions in the Divan of Mujir al-Din Baylaqani. The findings demonstrate that Mujir did not employ Shahnameh myths merely as ornamental elements; rather, through a process of intertextual reproduction, he transferred them from the context of the national epic into the discourse of courtly power. Consequently, mythological heroes in his poetry acquire encomiastic, hyperbolic, allegorical, and occasionally ideological functions, thereby contributing to the consolidation of the political authority of the panegyric addressee.</p> <p>تلمیح از مهم ترین ابزارهای بلاغی در شعر فارسی است که در قرن ششم هجری به اوج کارکرد هنری خود می رسد. یکی از متون بنیادین در شکل گیری تلمیحات اسطوره ای، شاهنامه فردوسی است که سرمایه ای نمادین برای شاعران پس از خود فراهم آورد. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی- تحلیلی و بر اساس چارچوب نظری بینامتنی و تحلیل گفتمان قدرت، به بررسی کارکرد تلمیحات شاهنامه ای در دیوان مجیرالدین بیلقانی می پردازد. یافته‌ها نشان می ‌دهد که مجیر اسطوره‌های شاهنامه‌ای را نه صرفا به عنوان عناصر تزئینی، بلکه در فرآیند بازتولید بینامتنی، از بستر حماسه ملی به گفتمان قدرت درباری منتقل کرده است. بدین سان، قهرمانان اساطیری در شعر وی کارکردی مدحی، اغراقی، تمثیلی و گاه ایدئولوژیک می یابند و در خدمت تثبیت اقتدار سیاسی ممدوح قرار می گیرند.</p> https://jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/455/282