Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 در دست انتشار 1406 01 01 An Analysis of Mystical Themes in Mahwi’s Poetry واکاوی مضامین عرفانی در سروده‌های محوی 1 14 FA عدنان مصطفی موسی الداودی دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران احمد فرشبافیان دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات فارسی و زبان‌های خارجی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران محمد خاکپور دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات فارسی و زبان‌های خارجی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران محمد مهدی‌پور استاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات فارسی و زبان‌های خارجی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران Journal Article 1405/01/11 <p>Mahwi is one of the most prominent mystical poets in Kurdish literature who, by drawing upon the teachings of Islamic mysticism, succeeded in expressing his mystical worldview through symbolic and artistic forms. Using a descriptive-analytical method, the present study aimed to examine ten fundamental mystical themes in Mahwi’s poetry: divine manifestation and self-disclosure, bewilderment, estrangement and return to the origin, love as the essence of existence, spiritual poverty and annihilation, rindī and the Malāmatī tradition, the Perfect Human, unity within multiplicity, the mystical moment, and the language of spiritual states and silence. The research data were collected and analyzed through a close reading of Mahwi’s Dīvān and relevant sources on mysticism and Sufi literature. The findings indicate that Mahwi employed mystical symbols and concepts to articulate each of these themes in an artistically sophisticated manner. Although influenced by Islamic mysticism and major literary and mystical figures such as Ibn ʿArabi, Hafez, and Rumi, he successfully developed a distinctive poetic style by integrating mystical elements with Kurdish language and culture. The extensive use of symbolic language, innovative imagery, and binary oppositions constitutes some of the most significant characteristics of Mahwi’s mystical poetry. Overall, Mahwi’s poetry reflects his lived mystical experience and represents a manifestation of the profound interrelationship among literature, mysticism, and Kurdish culture.</p> <p>محوی از برجسته‌ترین شاعران عرفانی ادب کردی است که با بهره‌گیری از آموزه‌های عرفان اسلامی، توانسته است جهان‌بینی عرفانی خویش را در قالبی نمادین و هنری بازتاب دهد. پژوهش حاضر با هدف واکاوی ده مضمون بنیادین عرفانی در سروده‌های محوی شامل تجلی و ظهور، حیرت، غربت و بازگشت به اصل، عشق به‌عنوان جوهر هستی، فقر و فنا، رندی و ملامتی‌گری، انسان کامل، وحدت در کثرت، وقت، و زبان حال و خاموشی، به روش توصیفی-تحلیلی انجام شده است. داده‌های پژوهش بر اساس مطالعه دیوان محوی و منابع مرتبط با عرفان و ادبیات صوفیانه گردآوری و تحلیل شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که محوی با بهره‌گیری از نمادها و مفاهیم عرفانی، هر یک از این مضامین را به‌شیوه‌ای هنرمندانه بیان کرده است. او در عین تأثیرپذیری از عرفان اسلامی و شاعران بزرگی چون ابن‌عربی، حافظ و مولوی، توانسته با تلفیق عناصر عرفانی با فرهنگ و زبان کردی، سبکی منحصربه‌فرد بیافریند. کاربرد گسترده زبان رمزی، تصاویر بدیع و تقابل‌های دوگانه از مهم‌ترین ویژگی‌های شعر عرفانی محوی به شمار می‌رود. به‌طورکلی، شعر محوی بازتاب تجربه زیسته عرفانی و جلوه‌ای از پیوند عمیق ادبیات، عرفان و فرهنگ کردی است.</p> https://jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/426/250