Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 در دست انتشار 1405 10 01 An Examination of Greimas’s Actantial Model in Rumi’s Fihi Ma Fihi بررسی الگوی کنشگری گرماس در فیه ما فیه مولانا 1 14 FA مصطفی توانگر دهقان گروه زبان و ادبیات فارسی-ادبیات عرفانی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران رشید کاکاوند گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران فاطمه حیدری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران نسترن صفاری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران Journal Article 1405/01/26 <p>Fihi Ma Fihi is a collection of Rumi’s discourses delivered in encounters with emirs, ministers, and prominent figures, revealing diverse dimensions of his personality, thought, and spiritual disposition. The work is rich in mystical, ethical, and intellectual insights. In this text, Rumi, without concern for rhyme or poetic form, expresses spiritual concepts and his own viewpoints in accordance with the audience’s level of understanding, using simple and popular language as well as proverbs, similes, anecdotes, stories, Qur’anic verses, and traditions. The anecdotes in this book usually begin with a state of equilibrium, enter a crisis through the occurrence of an event, and ultimately return to equilibrium. In many of them, the main character, who is sometimes an antihero, confronts the violation of a contract or an ethical or social prohibition and eventually encounters punishment or the restoration of moral order. From the perspective of Greimas’s actantial model, Rumi’s Fihi Ma Fihi, rather than possessing a coherent narrative and clearly defined actants, reflects mystical ideas in the form of dialogues and free reflections. In this work, abstract concepts such as love, reason, and the carnal self assume the role of actants through allegory and metaphor, and the narrative structure can be examined primarily at the level of meaning and conceptual functions. The narratives also often lack causal connection and a clearly defined story order, forming meaning in an instantaneous and fragmented manner.</p> <p>کتاب «فیه ما فیه» مجموعه‌ای از سخنان مولانا در دیدار با امیران، وزیران و بزرگان است که ابعاد گوناگون شخصیت، اندیشه و روح او را آشکار می‌کند و سرشار از نکات عرفانی، اخلاقی و فکری است. مولانا در این اثر بدون توجه به قافیه و قالب شعری، با زبانی ساده و مردمی و با بهره‌گیری از ضرب‌المثل‌ها، تشبیهات، حکایات، داستان‌ها، آیات و روایات، مفاهیم معنوی و دیدگاه‌های خود را متناسب با فهم مخاطب بیان می‌کند. حکایات این کتاب معمولاً با وضعیتی متعادل آغاز می‌شوند، با وقوع حادثه دچار بحران می‌گردند و در پایان دوباره به تعادل می‌رسند؛ در بسیاری از آن‌ها شخصیت اصلی که گاه ضدقهرمان است با نقض یک قرارداد یا ممنوعیت اخلاقی یا اجتماعی روبه‌رو می‌شود و سرانجام با مجازات یا بازگشت نظم اخلاقی مواجه می‌گردد. از دیدگاه الگوی کنشگری گرماس، «فیه ما فیه» مولانا بیش از آنکه دارای روایتی منسجم و کنش‌گرانی مشخص باشد، بازتاب‌دهنده اندیشه‌های عرفانی در قالب گفت‌وگوها و تأملات آزاد است. در این اثر، مفاهیم انتزاعی مانند عشق، عقل و نفس از طریق تمثیل و استعاره نقش کنش‌گر را بر عهده دارند و ساختار روایی بیشتر در سطح معنا و کارکردهای مفهومی قابل بررسی است. روایت‌ها نیز اغلب فاقد پیوند علی و نظم داستانی مشخص‌اند و معنا را به‌صورت لحظه‌ای و پراکنده شکل می‌دهند.</p> https://jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/413/240