Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 4 پاییز 1405 1405 07 01 Qur’anic Borrowing in the Dīvān of Boland-Eqbāl وامگیری قرآنی در دیوان بلنداقبال 1 22 FA علی چوبینه دانشجوی دکتری، گروه زبان و ادبیات فارسی، واحدگچساران، دانشگاه آزاد اسلامی، گچساران، ایران. محمد شفیعی گروه فقه و حقوق اسلامی، واحد گچساران، دانشگاه آزاد اسلامی، گچساران، ایران نوازالله فرهادی استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد شیراز، دانشگاه فرهنگیان، شیراز، ایران. Journal Article 1404 10 01 <p>The miraculous nature of the Holy Qur’an, along with its attractiveness, eloquence, rhetorical excellence, and uniqueness, has led poets to draw upon the Qur’an in order to deepen and enrich their poetry. Great poets have employed this heavenly book in various ways, and this engagement has contributed to the enduring quality of their works. Among them, Mirza Seyyed Reza Mostowfi, known by the pen name Boland-Eqbāl, is one of the lesser-known contemporary religious poets who, through gleaning from the Holy Qur’an, succeeded in creating a lasting literary work within the elegant framework of poetry. This article, employing a descriptive–analytical method, examines the influence of Qur’anic verses on the poetry of Boland-Eqbāl. In some instances, the poet directly borrows a Qur’anic word or part of a verse; in other cases, he employs allusion, while in certain instances he resorts to the literary device of translation. In addition to being influenced by divine revelation, this religious poet has also devoted himself to praising the divine prophets and the Infallible Imams, especially Prophet Muhammad and Imam Ali. The findings of the study demonstrate that the manifestation of the Qur’an throughout the poet’s Dīvān, in its diverse forms, reflects his mastery of the Qur’an and his successful utilization of it. Indeed, scarcely a page of the poet’s Dīvān can be found in which the divine revelation does not appear.</p> <p>اعجاز قرآن کریم، جذابیت، فصاحت و بلاغت و منحصر به فرد بودن آن موجب شده است که شاعران، جهت عمق بخشیدن و غنای اشعار خود به قرآن روی آورند، بزرگترین شاعران به شیوه های مختلف از این کتاب آسمانی استفاده کرده اند که این امر موجب ماندگاری اشعار آن ها شده است. در این بین میرزا سید رضی مستوفی، متخلص به بلند اقبال یکی از شاعران گمنام آیینی معاصر توانسته است با خوشه چینی از قرآن کریم، اثری ماندگار را در قالب زیبای شعر بیافریند. در این مقاله با روش توصیفی – تحلیلی به بررسی تأثیر پذیری اشعار بلند اقبال از آیه های قرآن پرداخته شده که در مواردی مستقیما از یک واژه قرآنی یا بخشی از یک آیه اقتباس کرده و در برخی موارد به صورت تلمیحی و در مواردی هم به صنعت ترجمه روی آورده است که در این میان این شاعر آیینی علاوه بر تأثیرپذیری از کلام وحی به مدح پیامبران الهی و ائمه اطهار به ویژه حضرت محمد مصطفی (ص) و حضرت علی (ع) پرداخته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که تجلی قرآن در دیوان شاعر به شکل های مختلف، بیانگر تسلط شاعر بر قرآن می باشد که به خوبی از این کار برآمده است و کمتر صفحه ای از دیوان شاعر را می توان یافت که کلام وحی در آن ظهور نداشته باشد.</p> https://jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/346/340