Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 3 زمستان 1404 1404 10 01 Water as a Creative Element: A Comparative Analysis of the Poetry of Baudelaire, Rumi, and Hafez آب در نقش عنصری آفریننده: تحلیل تطبیقی شعر بودلر، مولوی و حافظ 1 17 10.61838/jtpll.242 FA فهیمه مقضی دانشجوی دکتری ، گروه ادبیات فرانسه، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران. شادی خاتمی گروه ادبیات فرانسه، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران. پریسا موسوی روضاتی گروه ادبیات فرانسه، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران. Journal Article 1404/04/02 The aim of this study is to examine water as a creative element through a comparative analysis of the poetry of Baudelaire, Rumi, and Hafez. The research method is descriptive–analytical and is based on qualitative content analysis of the poets’ works. Selected poems from Baudelaire’s Les Fleurs du mal, portions of Rumi’s Masnavi-ye Ma‘navi, and poems from Hafez’s Divan were extracted and analyzed from the perspective of comparative symbolism. This analysis demonstrates that each poet, in a unique manner, employs water to express human, spiritual, and poetic concepts. The findings indicate that in Baudelaire’s poetry, water exhibits duality. On one hand, it symbolizes purity, luminosity, and the purification of the soul; on the other hand, it reflects suffering, sorrow, and the inner anxieties of modern humanity. In the world of the modern poet, water is a mirror that reflects the turbulence of the psyche and the oscillation between the hope for salvation and the fall into darkness. In Rumi’s poetry, water acquires an entirely sacred and transcendent quality. He regards water as a symbol of the divine breath, the endless flow of love, and the unity of being. From this perspective, water is a force that guides the human soul from the darkness of the ego toward the radiance of truth, revealing the path to God. Hafez, likewise, intertwines water with love, wine, illumination, and inspiration, endowing it with meanings that exceed its natural appearance. In his works, water symbolizes inner purity, spiritual awakening, and the bond between the lover and the celestial beloved, offering the reader an experience of beauty and spirituality. A comparative examination of these three poets shows that although water carries its own distinct meaning within the cultural and linguistic frameworks of each poet, ultimately they all point to a shared essence: water is a living and generative force that flows through all things and gives meaning to life, poetry, and movement. Across all three poetic traditions, water is not merely a natural phenomenon but the embodiment of spiritual life, the experience of creation, and the human journey from limitation to liberation. هدف این پژوهش بررسی آب در نقش عنصری آفریننده: تحلیل تطبیقی شعر بودلر، مولوی و حافظ است. روش تحقیق در این پژوهش توصیفی-تحلیلی بوده و بر پایه تحلیل محتوای کیفی آثار شاعران انجام شده است. نمونه‌هایی از اشعار بودلر در مجموعه «گل‌های رنج»، بخشی از مثنوی معنوی مولوی و اشعار دیوان حافظ استخراج و از بعد نمادشناسی تطبیقی مورد بررسی قرار گرفته‌اند. این تحلیل نشان می‌دهد که هر شاعر به شکلی منحصر به فرد، از آب برای بیان مفاهیم انسانی، معنوی و شاعرانه بهره برده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که در شعر بودلر، آب دارای دوگانگی است. از یک سو، نماد پاکی، روشنایی و تطهیر روح است و از سوی دیگر، بازتابی از رنج، اندوه و اضطراب‌های درونی انسان مدرن به حساب می‌آید. آب در جهان شاعر مدرن، آینه‌ای است که تلاطم روان و نوسان میان امید به رستگاری و سقوط در تاریکی را منعکس می‌کند. در شعر مولوی، آب جلوه‌ای کاملاً مقدس و متعالی پیدا می‌کند. او آب را نمادی از دم الهی، جریان بی‌پایان عشق و وحدت وجود می‌داند. در این نگاه، آب عاملی است که جان آدمی را از تیرگی نفس به روشنایی حقیقت هدایت می‌کند و مسیر به سوی خداوند را برای انسان آشکار می‌سازد. حافظ نیز در شعر خود، آب را با عشق، می، روشنایی و الهام در هم می‌آمیزد و به آن معنایی فراتر از ظاهر طبیعی می‌بخشد. در آثار او، آب نماد صفای باطن، بیداری روح و پیوند عاشق با معشوق آسمانی است و تجربه‌ای از زیبایی و معنویت را در اختیار خواننده قرار می‌دهد. مقایسه تطبیقی این سه شاعر نشان می‌دهد که هرچند آب در ساختار فرهنگی و زبانی هر یک از این شاعران معنای خاص خود را دارد، اما در نهایت همه آن‌ها به جوهری مشترک اشاره می‌کنند: آب نیرویی زنده و مولد است که در همه چیز جاری است و به زندگی، شعر و حرکت معنا می‌بخشد. در هر سه سبک شعری، آب نه تنها پدیده‌ای طبیعی، بلکه تجسم زندگی معنوی، تجربه‌ی آفرینش و سیر انسان از محدودیت به رهایی است.

https://jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/242/168