Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 4 پاییز 1405 1405 06 01 Indigenous Elements and Nativism in Akhavan’s Poetry جلوه‌های بومی و بومی‌گرایی در اشعار اخوان 1 19 FA کورش یوسفی دانشجوی دکتری، گروه زبان و ادبیات فارسی ، واحد مهاباد ، دانشگاه آزاد اسلامی ، مهاباد ، ایران کاظم هاشمی استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی ، واحد مهاباد ، دانشگاه آزاد اسلامی ، مهاباد ، ایران خاور قربانی استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی ، واحد مهاباد ، دانشگاه آزاد اسلامی ، مهاباد ، ایران Journal Article 1404 05 02 <p>This study examines the multilayered phenomenon of indigeneity in the poetry of Mehdi Akhavan Sales and demonstrates that his indigenous aesthetics extend far beyond local description or regional atmosphere. Through the deliberate use of archaic vocabulary, Khurasani linguistic patterns, mythic symbolism, and allegorical narratives, Akhavan constructs a poetic world in which “indigeneity” encompasses geography, history, collective memory, political experience, and ancient Iranian myth. An analysis of three major works—Winter, The Inscription, and The Stone City Tale—shows that indigeneity in his poetry manifests across four intertwined dimensions: linguistic, narrative, mythic, and ecological. Winter reveals the deep interconnection between climate and social condition by portraying coldness simultaneously as a geographical reality and a metaphor for political paralysis. The Inscription combines ancient Iranian myth, symbolic stone imagery, and historical determinism to reconstruct a culturally rooted allegory of collective fate. The Stone City Tale recreates a symbolic space in which a land burdened by historical stillness is imagined through local landscapes and myth-infused narrative forms. Overall, the findings highlight that indigeneity in Akhavan’s poetry functions not as a stylistic device but as a worldview that unites past and present, land and society, myth and lived experience. By revealing the semantic and semiotic mechanisms of this worldview, the study clarifies Akhavan’s role as one of the central identity-forming poets of modern Persian literature.</p> <p>پژوهش حاضر با هدف تحلیل چندلایه بومی‌گرایی در شعر اخوان ثالث انجام شده و نشان می‌دهد که این مفهوم در آثار او محدود به توصیف اقلیم یا بازتاب زیست‌جهان محلی نیست، بلکه ساختاری عمیق، فرهنگی و تاریخ‌مند دارد. اخوان با تکیه بر زبان کهن، واژگان خراسانی، نشانه‌های اسطوره‌ای و روایت‌های تمثیلی، جهان شاعرانه‌ای می‌سازد که در آن بوم به معنایی گسترده شامل جغرافیا، تاریخ، حافظه جمعی، تجربه سیاسی و اسطوره‌های ایرانی است. تحلیل سه اثر شاخص او—«زمستان»، «کتیبه» و «قصه شهر سنگستان»—نشان می‌دهد که بومی‌گرایی در شعر او در چهار سطح زبانی، روایی، اسطوره‌ای و اقلیمی بروز می‌کند. «زمستان» با اقلیم سرد و نمادپردازی اجتماعی، پیوند میان جغرافیا و سیاست را برجسته می‌سازد. «کتیبه» تلفیقی از اسطوره ایرانی، نشانه‌های سنگ‌نگاره‌ای و جبر تاریخی است و نشان می‌دهد که چگونه اسطوره می‌تواند حامل معنای بومی و اجتماعی باشد. «قصه شهر سنگستان» نیز با ایجاد فضایی روایی-تمثیلی، تجربه جمعی یک سرزمین گرفتار در سکون و سنگینی تاریخ را بازآفرینی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که بومی‌گرایی در شعر اخوان نه یک تکنیک ادبی، بلکه نوعی جهان‌بینی است که در آن گذشته، اسطوره، زمین و جامعه در کنار یکدیگر عمل می‌کنند و به شعر او هویتی ریشه‌دار، چندلایه و ماندگار می‌بخشند. این پژوهش با تحلیل سازوکارهای معنایی و نشانه‌ای، جایگاه اخوان را به‌عنوان یکی از مهم‌ترین شاعران هویت‌ساز در ادبیات معاصر ایران تبیین می‌کند.</p> https://jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/223/306