Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 2 زمستان 1403 1403 12 20 Existentialism in the novel "The Scribes' Journeys" اگزیستانسیالست در رمان اسفار کاتبان 324 339 10.61838/jtpll.161 FA عباس آزادبخت دانشجوی دکتری، گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد خرم آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، خرم آباد، ایران. مسعود سپه وندی دانشیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد خرم آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، خرم آباد، ایران. فرشاد میرزایی مطلق استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد خرم آباد، داشگاه آزاد اسلامی، خرم آباد، ایران. Journal Article 1403/08/01 <p>Asfar-e Kateban by Abutorab Khosravi is one of the most significant philosophical narratives in contemporary Persian literature, employing multi-layered narration, magical realism, and intertextuality to explore fundamental existentialist questions within the cultural and historical context of Iran. This study, grounded in existentialist philosophy—particularly the perspectives of Kierkegaard, Sartre, and Jaspers—analyzes themes such as death, suffering, guilt, faith, and immortality in the novel. Boundary situations, including Azar’s death, Eqlima’s murder, and Ahmad Bashiri’s recurring nightmares, are represented as symbols of existential anxiety and dread, while Kierkegaard’s three stages of existence— aesthetic, ethical, and religious—are traceable in the destinies of the characters. Moreover, the novel’s use of magical realism dissolves the boundaries between reality and imagination, bringing the sacred, myth, and history into dialogue with contemporary reality. In doing so, the narrative creates an existential space where the crisis of individual and collective identity, the quest for immortality, and the confrontation with human freedom and responsibility are central concerns. The findings of this study suggest that Asfar-e Kateban is more than a literary narrative; it is a philosophical text that bridges Persian literature with global existentialist thought.</p> <p>رمان اسفار کاتبان اثر ابوتراب خسروی از مهم‌ترین نمونه‌های روایت فلسفی در ادبیات معاصر ایران است که با بهره‌گیری از شگردهای روایی چندلایه، رئالیسم جادویی و بینامتنیت توانسته پرسش‌های بنیادین اگزیستانسیالیستی را در بستر فرهنگی و تاریخی ایران بازنمایی کند. این پژوهش با تکیه بر مبانی فلسفۀ اگزیستانسیالیسم، به‌ویژه دیدگاه‌های کی‌یرکگور، سارتر و یاسپرس، به تحلیل مضامینی چون مرگ، رنج، گناه، ایمان و جاودانگی در رمان پرداخته است. در این اثر، موقعیت‌های مرزی همچون مرگ آذر، قتل اقلیما و کابوس‌های احمد بشیری به‌عنوان نمادهایی از اضطراب و دلهره اگزیستانسیالیستی بازنمایی شده‌اند و سه مرحلۀ استحسائی، اخلاقی و ایمانی در سرنوشت شخصیت‌ها قابل شناسایی است. علاوه بر این، استفاده از رئالیسم جادویی سبب شده مرز میان واقعیت و خیال از میان برداشته شود و امر قدسی، اسطوره و تاریخ در کنار واقعیت معاصر قرار گیرند. بدین ترتیب، رمان فضایی اگزیستانسیالیستی می‌آفریند که در آن بحران هویت فردی و جمعی، جست‌وجوی جاودانگی و مواجهه با آزادی و مسئولیت انسان در مرکز توجه قرار دارد. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که اسفار کاتبان فراتر از یک روایت داستانی، متنی فلسفی است که می‌تواند پلی میان ادبیات ایران و اندیشه‌های فلسفی جهانی ایجاد کند.</p> https://jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/161/144