Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 3 بهار 1404 1404 03 15 The Influence of Poetic Citation on Iranian Authors اثرپذیری نویسندگان ایرانی از استشهاد شعری 1 16 10.61838/jtpll.127 FA نجمه سعادت گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد سیرجان، دانشگاه آزاد اسلامی، سیرجان، ایران. فروزان حق شناس گتابی گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد سیرجان، دانشگاه آزاد اسلامی، سیرجان، ایران. غلامعباس ذاکری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد سیرجان، دانشگاه آزاد اسلامی، سیرجان، ایران. Journal Article 1403 11 21 <p>Unlike most historical books, which often exhibit a cold and rigid prose, many of Parizi's ancient historical writings are filled with stories, proverbs, anecdotes, and poetry, making the text more accessible and enjoyable for readers. Poetry can be considered a form of artistic creativity that consistently adopts new frameworks across different eras, appeals to a specific audience, and is composed by poets with their unique readership in mind. Since its inception, poetry has been inherently associated with meter across all cultures and peoples, and no language has ever accepted unmetered speech as poetry. However, the value attributed to meter has not been universally consistent among nations. Poetry forms an inseparable part of Parizi's writing and intellectual world. He was both a poet himself and deeply versed in the literary heritage of both Persian and Arabic. Accordingly, he occasionally employed poetic evidence in his historical works out of necessity. In other words, Parizi’s historical writing is interwoven with poetic language. Given that poetry and humor were two dominant and favored literary elements in Parizi’s historiography, he typically included verses from Persian poets aligned with the theme of each historical topic and viewed humor in historiography as sugar added to bitter coffee. Several significant functions of poetry in Parizi’s historical analysis can be identified: establishing a link between history and politics, connecting society and social issues, incorporating satire, and even addressing key aspects of historical events such as place, time, human agency, and notably, women's issues.</p> <p>بر خلاف عمده‌ی کتاب‌های تاریخی که اغلب نثری سرد و سنگین دارند، بیش‌تر نوشته‌های تاریخی باستانی پاریزی پر از داستان‌ها و ضرب‌المثل‌ها و حکایات و اشعاری است که خواندن متن را برای خواننده آسان‌تر و لذت‌بخش‌تر می‌کند. شعر را می­توان نوعی خلاقیت هنری دانست كه به طور مرتب، در طول ادوار مختلف چارچوب­های جدید پیدا می‌كند، مخاطب خاص خود را دارد و شاعران نیز آن را برای مخاطبان ویژه خود می­سرایند. شعر از بدو پیدایش و نزد همه‌ی اقوام با وزن ملازمه داشته و دارد و هرگز در هیچ زبانی سخن ناموزون شعر خوانده نمی‌شود، با این تفاوت که اعتبار وزن همیشه و نزد همه‌ی ملل یکسان نیست. شعر بخش جدایی‌ناپذیر قلم و اندیشه‌ی باستانی پاریزی است. او هم خود شاعر بوده و هم بر گنجینه‌ی ادب فارسی و عربی تسلط داشته است. چنانکه گاه بنا به ضرورت در آثار تاریخی خود از شواهد شعری بهره گرفته است. به بیانی دیگر، زبان باستانی پاریزی در خلق متون تاریخی به شعر آمیخته است. با توجه به اینکه شعر و طنز دو وجه غالب ادبی و مورد علاقه‌ی باستانی پاریزی در تاریخ‌نگاری هستند، متناسب با هر موضوع تاریخی معمولاً بیت شعری از شاعران زبان فارسی را در نوشته‌ی خود جای داده و طنز را در تاریخ‌نگاری به مثابه‌ی شکر در کنار قهوه‌ی تلخ دانسته است. شماری از وجوه مهم کاربرد شعر را در تحلیل‌های تاریخی باستانی پاریزی می‌توان چنین بیان کرد: پیوند میان تاریخ و سیاست، پیوند میان جامعه و مسائل اجتماعی، طنز و حتی برخی از ابعاد مهم رویدادهای تاریخی (مکان، زمان انسان) و از آن میان مسائل زنان.</p> https://jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/127/97