گونه‌شناسی تنهایی در هشت کتاب سپهری - کشفی نیا سیدعلی‌رضا; طحان احمد; ترابی خواه جهرمی محمدمهدی (گنجینه زبان و ادبیات فارسی)
تلقی بیشتر افراد از تنهایی دور بودن یا دور ماندن از جمع است؛ اما چه بسا گاهی انسان در میان جمع نیز احساس تنهایی میکند. تأمل بیش‌تر در مسألۀ تنهایی ابعاد گسترده‌تری را در خصوص انواع و اَشکال آن آشکار می‌نماید. این تحقیق نظری با روش توصیفی – تحلیلی و با استناد به مطالعات کتابخانهای به بررسی گونه‌های تنهایی در هشت کتاب سهراب سپهری میپردازد. برای دست‌یابی بدین هدف نظریۀ اروین یالوم مبنای تقسیم بندی تنهایی به سه نوع: تنهایی بین فردی ، تنهایی درون فردی و تنهایی اگزیستانسیال قرار گرفت؛ اما از آن‌جا که بر آن بودیم تا علاوه بر انواع تنهایی، عوامل و شکل‌های بروز آن را هم در اشعار این شاعران بررسی کنیم و یالوم اشاره‌ای بدین نکات نکرده، با توجه به نظریات لارس اسونسن به بررسی علل تنهایی مانند:فراق، درگذشت عزیزان، انزوا، خلوتگزینی، سرخوردگی و عدم تفاهم در اشعار این شاعر نیز پرداختیم. نتایج این تحقیق نشان می‌دهد که سپهری در مقاطعی از روزگار جوانی احساس تنهایی ناشی از فراق را بروز داده است. هم‌چنین به نمونه‌هایی از تنهایی به علت عدم تفاهم با دیگران نیز برمی‌خوریم. اما عمدۀ احساس تنهایی سپهری معطوف به تمایل وی به نوعی خلوت‌گزینی عارفانه است. اشعار سپهری در این حوزه – به‌ویژه از دفتر زندگی خواب‌ها تا حجم سبز – به نوعی گزارش تدریجی و گام به گام مراحل سلوک وی است. او از نخستین مرحله همانند یک سالک حیران تا انتها که در آرامشی بوداوار به سرزمین آرمانی خود می‌رسد، تمام آن چه را که در خلوت و تنهایی رخ می‌دهد در قالب اشعارش ثبت و ضبط می‌کند.