بررسی تاثیر تصاویر شعری بر مخاطب در حکایت‌های مشترک حدیقه حقیقه سنایی و مثنوی معنوی مولوی - ایمانی زاده علی; خادم ازغدی مریم; حیدری فاطمه; کوپال عطاالله (گنجینه زبان و ادبیات فارسی)
تصویر یکی از مهم‌ترین ابزارهای ادبی برای انتقال مفاهیم است. آنچه موجب تأثیرگذاری بیشتر تصاویر شعری می‌شود، تخیل و تخییل شاعرانه است. واژه تصویر معادل ایماژ است که برخاسته از تفکرات مکتب ادبی ایماژیسم است که در اوایل قرن بیستم در انگلستان توسط عده‌ای به رهبری هیوم بر اساس نظریات برگسون فیلسوف نامدار فرانسوی بنیاد نهاده شد. شاعران با آگاهی به جهان هستی می‌نگرند و با گزینش تصاویری که در محیط پیرامون خود می‌بینند ازآن‌ها برای تجسیم مقوله‌های انتزاعی و ذهنی استفاده می‌کنند. به این ترتیبآن‌ها می‌کوشند فرآورده‌های ذهنی خود را به مخاطب انتقال داده و او را به فضای ذهنی خود بکشانند و از این رهگذر، اعتقادات خود را تعمیم دهند. در حدیقه و مثنوی تصاویر مشابهی دیده می‌شود که از جنبه‌های مختلف تصویرپردازی با یکدیگر متفاوتند. نظر به این تفاوت‌ها، میزان تاثیرگذاریآن‌ها بر مخاطب تغییر می‌کند. در این جستار، که به شیوۀ توصیفی تحلیلی انجام پذیرفته، تصاویر موجود در حکایات مشابه حدیقه و مثنوی، استخراج گردیده و از حیث تأثیرگذاری بر مخاطب مورد تحلیل قرار گرفته است. در نهایت نیز مشخص گردید که آنچه موجب تفاوت تأثیرگذاری این تصاویر بر مخاطب گردیده عناصری چون عینیت گرایی، تجسیم، پویایی، تخیل، مثبت اندیشی، رسانگی، جلوه‌های هنری، توصیف پذیری و زیبایی می‌باشد.